header image
Home arrow Home
Home
Mijn ervaringen over dyslexie
Bijdrage van alannah   
Tuesday, 25 October 2005

Ik ben een meisje van 17 jaar. Toen ik in mijn peuter/kinder tijd moeite had met leren lezen en er veel langer over deed dan mijn zussen, dachten mijn ouders dat er misschien iets aan de hand was. In groep 7 kreeg ik iets van hulp, maar niet echt officielle hulp. Toen ik op mijn cito toest het hele taal gedeelte had verpest zag het er naar uit dat ik geen havo zou gaan doen. Gelukkig is mijn leraar naar de school gegaan waar ik heen wou en hebben ze me toegelaten. [:)]In de eerste constateerde de school meteen dat ik dyslexies was. Maar om er zeker te van zijn, ben ik getest in gouda. Daar kwam eruit dat ik dyslexties was. Eerst was ik heel boos en verdrietig, hoe durften ze te zeggen dat ik dyslxties ben, ze hebben het vast fout. [;(] Ik wou niet apart van me klasgenooten zitten, vergroot schrift. Maar toen ik eenmaal gewent was aan het feit dta ik dyslexties was, vond ik het helemaal niet meer zo erg. Bij toetsen zat ik in een lokaal met allemaal dyslecten en het was heel gezellig. Natuurlijk was het feit dat ik dyslextie had iets minder leuk. Door veel lees fouten, haalde ik slechtere cijfers dan anderen en studeerde ik soms echt heel lang haalde ik alsnog een 5.5 ( was ik ook wel blij mee, maar das toch jammer als je hele lang studeert ). Dan zei de leraar "je hebt fantastische antwoorden, ze zijn alleen niet op de vraag" Had ik were eens wat anders gelezen dan dat er stond. Heel jammer. Gelukkig was mijn school heel goed in het omgaan met dyslexie en kreeg zonder problemen de voorzieningen die ik nodig had en de hulp. Ik heb in een keer mijn havo gehaalt, en dat terwijl ze dat op de basisschool absoluut niet verwachtte. Zoals sommige leraren zeiden tegen mijn moeder ( "Je dochter is gewoon lui " ) gelukkig wisten mijn ouders wel beter. Ze hebben me overal mee geholpen en zijn echt ontzettend geduldig met me geweest. Me hele gezin heeft me geholpen met het onthouden van woordjes of steden door de gekste ezelsbruggetjes te verzinnen. [:D] Nu ben ik aan het studeren en moet ik helaas weer opnieuw beginnen met het zorgen dat ik devoorzieningen krijg die ik nodig heb. Gelukkig helpen ze me er ook mee. Al met al is alles gewoon goed gekomen, en dit terwijl ik dacht dat mijn wereld instorte toen ik hoorde dat ik dyslextie heb. [lol]

Gewijzigd op ( Thursday, 5 January 2006 )
De kroon op het werk
Bijdrage van Administrator   
Monday, 29 August 2005

Hello allemaal


 


Ik ben Paul, ben bijna 30 jaar, ik kom uit België; ik werk 6 jaar in de teken branch (met Autocad) en ik heb dyslextie! Het gesproken woord valt zeer goed mee, ik kan overweg met frans, engels en mijn moedertaal nederlands, ... ik zeg altijd maar goed dat je geen “DT” fouten, kunt uitspreken!


Het geschreven woord daarin tegen! Mijn vriendin Sarah waarmee ik samenwoon, is ongewilt er ook mee bezig, zo corrigeert me af en toe en helpt me altijd wanneer ik een tekst of zo moet schrijven! Ik volg tegenwoordig avondschool als bouwkundig tekenaar, het is vooral een richting waarbij je vooral moet tekenen met de computer, gelukkig maar, anders zo ik lang gestopt zijn !!


 


Mijn kijk op dysectie


Leven met dyslectie is vooral aanvaarden en erkening krijgen dat het een “probleem” is. De laaste tijd wordt er in België veel gedaan rond dat thema, het is heel laat op gang gekomen, na 1997 werd het erkent door sommige leerkrachten, waarna bepaalde examens op de computer mag maken als je dyslextie hebt!! Ik weet nog goed toen er iemand van het centrum van leerling begleiding mij kwam halen om te zeggen ....”je hebt dyslectie” ik zat toen in het 5 de middelbaar, 5 jaar tegen elke leerkracht zeggen, “ik heb dyslextie” de meeste fronsten hun wenkbrouwen, sommig dachten zelfs dat je dat kunt genezen! Zo lopen er voor mij nog vele rond! Jammer, maar helaas. Ik vermoed dat dit zo blijft, tot dat er een leerkrachten er zelf mee te maken hebben, ...


 


Overwinnig


MAAR je kunt dyslextie controleren, het beheersen, dat vergt zeer veel inspanning elke dag iets lezen, iets schrijven! De laaste jaren had ik een droom, eens op de planken staan, en ik heb dus bepaalde lessen gevolgd voor toneel te kunnen spelen. Eerst improvisatie, en daarna het gesproken toneel, eigenlijk meer “vrije expressie”, deze toneel begeleider zij gewoon vlak af door het veel te doen, vooral DOEN, dan valt dat minder en minder op! En ja hoor ik heb een 10 tal minuten voor een publiek mijn ding gedaan! Tegen woordig heb ik geen schrik niet meer om voor te lezen, om te zeggen dat ik sommig dingen moeilijker kan doen! Zo heb ik voor een vriendin die ging trouwen en  de eerste lezing, werd aan mij gevraagt achteraf heb ik van iedereen die daar zat felicitaties gekregen, niet omdat ze allemaal wisten dat ik dyslectie had, maar omdat het duidelijk en goed gelezen heb!!! Ik moet vooral bekenen dat die toneel lessen “vrije expressie” me zeer veel hebben geholpen! Mijn volgende stap zijn de monologen, +/- 15 minuten voor een publiek spreken, het zal bloed zweet en tranen kosten, maar dat zou De kroon op het werk zijn !!!


 

Deze site wordt op het ogenblik geemigreerd naar mambo.
Er kunnen op het ogenblik geen verhalen geplaast worden.
Sorry voor het ongemak!